Kasteel Het Oude Loo in Apeldoorn ontstond in de 15e eeuw als jachtslot op een open plek in het Veluwse bos, waar ‘loo’ voor open bosgrond staat. Het werd voor het eerst genoemd in 1439 als bezit van Udo Talholt, raadsman van de hertog van Gelre en waarschijnlijk de bouwer van de oudste delen.

In de 16e eeuw kwam het kasteel in handen van de familie Bentinck, die het rond 1540 uitbreidde met vleugels en een binnenplaats, allemaal in baksteen opgetrokken.​

Het wisselde daarna van eigenaren zoals D’Isendoorn à Blois, Varick en Ulft, en diende soms als schuilkerk voor katholieken.​

Aankoop door de Oranjes

In 1684 kocht stadhouder Willem III het kasteel en 200 hectare grond voor 90.000 gulden, met het doel er jachtpartijen te houden.

Het Oude Loo bleek te klein voor Willem III en zijn gevolg, dus bouwde hij ernaast Paleis Het Loo (1686-1688), maar behield het oude kasteel voor de hofhouding en als apotheek.

De familie Oranje-Nassau gebruikte het sindsdien eeuwenlang als jachtslot bij jachtactiviteiten op de Veluwe.

Vanaf de 19e eeuw

In 1806 nam koning Lodewijk Napoleon, broer van Napoleon, bezit en dempte de slotgracht uit bijgeloof, na een voorspelling over verdrinking.

Tussen 1839-1855 fungeerde het als basis voor de Royal Loo Hawking Club, met valkenjacht onder prinsen Alexander en Willem.​

Koningin Wilhelmina liet het in 1904 restaureren door Pierre Cuypers, die de gracht herstelde maar ook torens aanpaste; zijn zoon Jos en later Kees Royaards (1968-1976) corrigeerden later weer veel wijzigingen.

Huidige status

Sinds 1968 is het staatseigendom, verhuurd aan de koning als privé-verblijf op Kroondomein Het Loo.

Het is niet publiek toegankelijk, behalve de tuin met doolhof in april-mei; recent huisvestte het Oekraïense vluchtelingen in 2022.

---